- ஐங்கரன் விக்கினேஸ்வரா
 

(சிட்னியில் ரஷ்ய விளையாட்டு வீரர்கள் Water Polo World Cup Finals பங்கேற்றதை சுற்றியுள்ள சர்ச்சை, ஒரு விளையாட்டு போட்டியைத் தாண்டி உலக அரசியலின் பெரிய கேள்விகளை முன்வைத்துள்ளது. போர் நடைபெறும் காலங்களில் விளையாட்டு எந்த நிலைப்பாட்டை எடுக்க வேண்டும் என்பதை தீர்மானிக்கும் திறன் எவரிடமும் இல்லை என்பதையும் இது காட்டுகிறது. சிட்னியில் வாழும் உக்ரைன் சமூக எதிர்ப்பு அவுஸ்திரேலிய அரசுக்கு பெரும் சவாலாக அமைந்துள்ளது. ஆனாலும் விளையாட்டும் அரசியலும் பிரிக்க முடியாதவை என்பதை தற்போதய நிகழ்வுகள் உணர்த்துகின்றன) 

உலகம் முழுவதும் விளையாட்டு என்பது மக்களை ஒன்றிணைக்கும் ஒரு சக்தியாகக் கருதப்படுகிறது. நாடுகள், மொழிகள், இனங்கள் மற்றும் அரசியல் வேறுபாடுகளைத் தாண்டி மனிதர்களை இணைக்கும் பொதுவான மொழியாக விளையாட்டு பார்க்கப்படுகிறது. விளையாட்டு அரசியலுக்கு அப்பாற்பட்டது என்ற கருத்து பல ஆண்டுகளாக சர்வதேச விளையாட்டு உலகில் முன்வைக்கப்பட்டு வருகிறது. ஆனால் வரலாற்றையும் சமகால நிகழ்வுகளையும் ஆராயும்போது, விளையாட்டும் அரசியலும் ஒருபோதும் முழுமையாகப் பிரிந்தவை அல்ல என்பது தெளிவாகிறது. 

விளையாட்டு அரசியலுக்கு அப்பாற்பட்டது: 

குறிப்பாக போர்கள், ஆக்கிரமிப்புகள், மனித உரிமை மீறல்கள் மற்றும் சர்வதேச தடைகள் இடம்பெறும் காலகட்டங்களில் விளையாட்டு ஒரு அரசியல் செய்தியை வெளிப்படுத்தும் சக்திவாய்ந்த மேடையாக மாறுகிறது. சிட்னியில் நடைபெறும் சர்வதேச நீர்ப்பந்தாட்டப் போட்டியில் ரஷ்ய அணியின் பங்கேற்பைச் சுற்றி உருவாகியுள்ள சர்ச்சை இதற்கு சமீபத்திய உதாரணமாகும்.

ரஷ்யா–உக்ரைன் போர் ஐந்தாவது ஆண்டை நெருங்கிக் கொண்டிருக்கும் நிலையில், ரஷ்ய அணிக்கு சர்வதேச விளையாட்டு அரங்குகளில் வழங்கப்படும் வாய்ப்புகள் குறித்து உலகம் முழுவதும் விவாதங்கள் தொடர்ந்து நடைபெற்று வருகின்றன. இந்த நிலையில், சிட்னியில் ரஷ்ய விளையாட்டு அணி பங்கேற்பதற்கு அவுஸ்திரேலியாவில் உள்ள உக்ரைன் சமூக அமைப்புகள் எதிர்ப்பு தெரிவித்துள்ளன. அவர்களின் பார்வையில், இது வெறும் விளையாட்டு நிகழ்வு அல்ல. இது ஒரு நாட்டின் சர்வதேசப் படிமத்தையும் அரசியல் செய்தியையும் பிரதிபலிக்கும் ஒரு நிகழ்வாகும். 

2022ஆம் ஆண்டு ரஷ்யா உக்ரைன் மீது முழுமையான இராணுவ நடவடிக்கையை ஆரம்பித்த பின்னர், உலக நாடுகள் பல ரஷ்யாவுக்கு எதிராக பொருளாதார மற்றும் அரசியல் தடைகளை விதித்தன. அதே நேரத்தில், விளையாட்டு உலகிலும் ரஷ்யாவின் பங்கேற்பு குறித்து கடுமையான கேள்விகள் எழுந்தன. பல சர்வதேச விளையாட்டு அமைப்புகள் ரஷ்ய அணிகளின் பங்கேற்பைத் தடை செய்தன அல்லது கட்டுப்படுத்தின. சில போட்டிகளில் ரஷ்ய வீரர்கள் தேசிய அடையாளமின்றி, நடுநிலை கொடியின் கீழ் பங்கேற்க அனுமதிக்கப்பட்டனர். 

இந்த முடிவுகளின் பின்னணியில் ஒரு அடிப்படை விவாதம் உள்ளது. ஒரு நாட்டின் அரசாங்கம் மேற்கொள்ளும் இராணுவ நடவடிக்கைகளுக்கு அந்த நாட்டின் விளையாட்டு வீரர்கள் பொறுப்பாளர்களா? அல்லது அவர்கள் அரசியல் முடிவுகளிலிருந்து தனித்துப் பார்க்கப்பட வேண்டுமா? ரஷ்ய அணியின் பங்கேற்பை ஆதரிப்பவர்கள், விளையாட்டு வீரர்கள் அரசியல் முடிவுகளை எடுப்பவர்கள் அல்ல என்று வாதிடுகின்றனர். 

பல ஆண்டுகள் கடுமையாகப் பயிற்சி பெற்று தங்கள் திறமையை வளர்த்துக் கொண்ட வீரர்களின் வாய்ப்புகளை அரசியல் காரணங்களுக்காக பறிப்பது நியாயமற்றது என அவர்கள் கூறுகின்றனர். ஒரு நாட்டின் அரசாங்கத்தின் நடவடிக்கைகளுக்கும் அந்த நாட்டின் ஒவ்வொரு குடிமகனின் செயல்களுக்கும் இடையில் வேறுபாடு காண வேண்டும் என்பதும் அவர்களின் கருத்தாகும். மேலும், விளையாட்டு என்பது நாடுகளுக்கிடையிலான தொடர்புகளைத் தொடர வைக்கும் ஒரு பாலமாக இருக்க முடியும் என்றும் அவர்கள் நம்புகின்றனர். விளையாட்டு உறவுகள் முற்றிலும் துண்டிக்கப்பட்டால், எதிர்காலத்தில் சமரசம் மற்றும் உரையாடலுக்கான வாய்ப்புகள் குறையக்கூடும் என்ற கருத்தும் முன்வைக்கப்படுகிறது. 

ஆனால் இதற்கு எதிரான தரப்பு வேறு ஒரு முக்கியமான வாதத்தை முன்வைக்கிறது. தேசிய அணிகள் வெறும் தனிப்பட்ட வீரர்களின் குழுக்கள் அல்ல; அவை ஒரு நாட்டின் அடையாளத்தையும் அரசின் பிரதிநிதித்துவத்தையும் வெளிப்படுத்துகின்றன என்பதே அவர்களின் நிலைப்பாடு. அவுஸ்திரேலிய உக்ரைன் சமூகத்தின் கவலை இதுதான்: உக்ரைனில் மக்கள் உயிரிழந்து கொண்டிருக்கும் நேரத்தில், ரஷ்ய தேசிய அணி சர்வதேச விளையாட்டு மேடையில் சாதாரணமாக பங்கேற்பது, உலகம் அந்தப் போரை மறந்து வருவதாக ஒரு தவறான செய்தியை அனுப்பக்கூடும். 

சிட்னியில் ரஷ்ய வீரர்கள்: 

அவர்களின் பார்வையில், ஒரு நாட்டின் தேசியக் கொடி, தேசிய கீதம் மற்றும் அதிகாரப்பூர்வ அணியின் பங்கேற்பு ஆகியவை வெறும் விளையாட்டு அடையாளங்கள் அல்ல. அவை ஒரு அரசியல் மற்றும் சர்வதேச அடையாளத்தையும் கொண்டவை. விளையாட்டு அரசியலுடன் தொடர்புடையது என்பதற்கு வரலாற்றில் பல உதாரணங்கள் உள்ளன. 

1936ஆம் ஆண்டு பெர்லின் ஒலிம்பிக் போட்டிகள் நாசி ஜெர்மனியின் அரசியல் பிரச்சாரத்திற்குப் பயன்படுத்தப்பட்டன. 1980ஆம் ஆண்டு மாஸ்கோ ஒலிம்பிக் போட்டிகளை அமெரிக்கா தலைமையிலான நாடுகள் புறக்கணித்தன. அதற்கு பதிலடியாக 1984ஆம் ஆண்டு லாஸ் ஏஞ்சல்ஸ் ஒலிம்பிக் போட்டிகளை சோவியத் ஒன்றியம் புறக்கணித்தது. 

அதேபோன்று, தென்னாப்பிரிக்காவில் நிலவிய இனவெறி ஆட்சிக்கு எதிராக பல ஆண்டுகள் சர்வதேச விளையாட்டு தடைகள் விதிக்கப்பட்டன. அந்தத் தடைகள் அரசியல் மாற்றத்திற்கு சர்வதேச அழுத்தத்தை ஏற்படுத்திய முக்கிய காரணிகளில் ஒன்றாகக் கருதப்பட்டன. இதனால் விளையாட்டு என்பது வெறும் போட்டி மற்றும் பொழுதுபோக்கு மட்டுமல்ல என்பது தெளிவாகிறது. அது நாடுகளின் மதிப்புகள், கொள்கைகள் மற்றும் சர்வதேச நிலைப்பாடுகளை வெளிப்படுத்தும் ஒரு மேடையாகவும் செயல்படுகிறது. 

சிட்னி விவகாரத்தில் அவுஸ்திரேலியாவும் ஒரு சிக்கலான சமநிலையை எதிர்கொள்கிறது. ஒருபுறம், அவுஸ்திரேலியா உக்ரைனின் இறையாண்மையை ஆதரிக்கும் நாடாக உள்ளது. மறுபுறம், சர்வதேச விளையாட்டு அமைப்புகளின் சுயாதீனத்தையும் மதிக்க வேண்டியுள்ளது. ஒரு அணியை அனுமதிப்பது அல்லது தடை செய்வது என்பது வெறும் அரசியல் முடிவு அல்ல. அது சட்டம், விளையாட்டு விதிமுறைகள், பாதுகாப்பு, சர்வதேச உறவுகள் மற்றும் மனிதாபிமானக் கருத்துகள் ஆகியவற்றை உள்ளடக்கிய சிக்கலான முடிவாகும். 

இந்த விவகாரத்தில் முக்கியமான கேள்வி வெளிப்படைத்தன்மை பற்றியது. எந்த நாடுகளுக்கு எந்த விதிமுறைகள் பயன்படுத்தப்படுகின்றன? ஏன் சில நாடுகளுக்கு கடுமையான நடவடிக்கைகள் எடுக்கப்படுகின்றன, மற்ற நாடுகளுக்கு வேறு அணுகுமுறை பின்பற்றப்படுகிறது? என்ற கேள்விகளுக்கு விளையாட்டு அமைப்புகள் தெளிவான பதிலை வழங்க வேண்டும். ஏனெனில் ஒரே மாதிரியான கொள்கைகள் இல்லாமல் செயல்பட்டால், சர்வதேச விளையாட்டு அமைப்புகளின் நம்பகத்தன்மை பாதிக்கப்படும். அரசியல் செல்வாக்கு அல்லது பொருளாதார நலன்களின் அடிப்படையில் முடிவுகள் எடுக்கப்படுகின்றன என்ற குற்றச்சாட்டுகள் உருவாகும். 

ரஷ்ய வீரர்களுக்கு ஏன் தடை ? 

இருப்பினும், ரஷ்ய விளையாட்டு வீரர்களை முழுமையாகத் தடை செய்வது மட்டுமே சரியான தீர்வா என்ற கேள்விக்கும் எளிதான பதில் இல்லை. சிலர், கடுமையான தடைகள் மட்டுமே அரசுகளுக்கு சர்வதேச அழுத்தத்தை ஏற்படுத்தும் எனக் கூறுகின்றனர். மற்றவர்கள், தனிப்பட்ட வீரர்களைத் தண்டிப்பது மனிதநேய அடிப்படையில் சரியானதல்ல என வாதிடுகின்றனர்.

இந்த விவாதத்தின் மையத்தில் இரண்டு முக்கியமான மதிப்புகள் மோதுகின்றன. ஒன்று, விளையாட்டு வீரர்களின் தனிப்பட்ட உரிமை மற்றும் திறமைக்கு வழங்கப்படும் மரியாதை. மற்றொன்று, போர் மற்றும் மனித உரிமை மீறல்களுக்கு எதிராக சர்வதேச சமூகம் காட்ட வேண்டிய பொறுப்பு. உண்மையில், விளையாட்டு மற்றும் அரசியலை முழுமையாகப் பிரிப்பது சாத்தியமில்லை. உலகக் கோப்பைகள், ஒலிம்பிக் போட்டிகள், சர்வதேச சாம்பியன்ஷிப் போட்டிகள் அனைத்தும் நாடுகளின் அடையாளத்தையும் செல்வாக்கையும் வெளிப்படுத்தும் நிகழ்வுகளாக மாறுகின்றன. 

எனவே விளையாட்டு அமைப்புகள் எதிர்காலத்தில் மிகவும் கவனமாக செயல்பட வேண்டியுள்ளது. ஒரு நாட்டின் அரசியல் நடவடிக்கைகளையும் தனிப்பட்ட விளையாட்டு வீரர்களின் உரிமைகளையும் சமநிலைப்படுத்தும் கொள்கைகள் தேவை. அதற்கான அடிப்படை அம்சங்கள் வெளிப்படைத்தன்மை, ஒரே மாதிரியான விதிமுறைகள் மற்றும் மனித உரிமைகளுக்கான மரியாதையாக இருக்க வேண்டும். 

சிட்னியில் ரஷ்ய அணியின் பங்கேற்பைச் சுற்றியுள்ள சர்ச்சை, ஒரு விளையாட்டு போட்டியைத் தாண்டி உலக அரசியலின் பெரிய கேள்விகளை முன்வைக்கிறது. போர் நடைபெறும் காலங்களில் விளையாட்டு எந்த நிலைப்பாட்டை எடுக்க வேண்டும்? ஒரு நாட்டின் செயல்களுக்கு அதன் விளையாட்டு வீரர்கள் எந்த அளவுக்கு பொறுப்பேற்க வேண்டும்? சர்வதேச விளையாட்டு அமைப்புகள் மனித உரிமைகள் மற்றும் அரசியல் உண்மைகளை எவ்வாறு அணுக வேண்டும்? 

இந்தக் கேள்விகளுக்கு எளிய பதில்கள் இல்லை. ஆனால் ஒரு விஷயம் தெளிவாக உள்ளது: விளையாட்டு உலகம் அரசியலிலிருந்து முழுமையாக விலகி இருக்க முடியாது. ஏனெனில் விளையாட்டு என்பது வெறும் பதக்கங்களுக்கான போட்டி அல்ல; அது உலக நாடுகளின் மதிப்புகள், நீதிக்கான பார்வை மற்றும் மனிதகுலத்தின் எதிர்காலம் பற்றிய ஒரு பிரதிபலிப்பாகவும் உள்ளது. 

அதனால், விளையாட்டு அமைப்புகள் எடுக்கும் ஒவ்வொரு முடிவும் நியாயம், சமநிலை மற்றும் வெளிப்படைத்தன்மை ஆகியவற்றின் அடிப்படையில் இருக்க வேண்டும். விளையாட்டு அமைதிக்கான பாலமாக இருக்க வேண்டுமா அல்லது அநீதிக்கு எதிரான ஒரு குரலாக இருக்க வேண்டுமா என்ற விவாதம் தொடர்ந்தாலும், உலக அரசியலின் உண்மைகளைப் புறக்கணித்து விளையாட்டை தனிமைப்படுத்த முடியாது என்பது மறுக்க முடியாத உண்மை.