உலகளாவிய சூழலில், கலாச்சாரக் கட்டமைப்பு மற்றும் தனிமனித அடையாளத்தை வடிவமைப்பதில் தாய்மொழி ஒரு "அடிப்படைத் தூணாக" (Fundamental Pillar) விளங்குகிறது.
இது வெறும் தகவல் பரிமாற்றத்திற்கான ஊடகம் மட்டுமல்ல; மாறாக, மனித யதார்த்தத்தின் முதன்மை வடிகட்டியாகவும் (Primary filter of reality), சமூகத்தின் ஆன்மா, ஆழ்ந்த சிந்தனை மரபுகள் மற்றும் உணர்வுப் படிமங்களின் பிரதிபலிப்பாகவும் திகழ்கிறது.
ஒரு சமூகத்தின் மொழியியல் மூலதனம் (Linguistic Capital) என்பது அதன் வரலாற்றுத் தொடர்ச்சி மற்றும் அறிவாற்றல் வளர்ச்சியின் திறவுகோலாகும். தனிமனித அனுபவமாகத் தொடங்கும் மொழிப் பயன்பாடு, காலப்போக்கில் சமூக ஒருங்கிணைப்பிற்கான சக்தியாக உருவெடுத்து,
இன்று உலகளாவிய அளவில் கொள்கை உருவாக்கத்தில் ஒரு மூலோபாய இயக்கமாக (Strategic Movement) பரிணமித்துள்ளது.
சர்வதேச தாய்மொழி தினத்தின் தோற்றம், ஒரு குறிப்பிட்ட இனக்குழுவின் போராட்டத்திலிருந்து தொடங்கி, இன்று உலகளாவிய மனித உரிமைச் சட்டகமாக (Global Human Rights Framework) மாறியுள்ளது.
மொழியியல் உரிமைகள் என்பது ஜனநாயகப் பங்கேற்பின் அடிப்படை என்பதை 1952-ன் வரலாற்று நிகழ்வுகள் உறுதிப்படுத்துகின்றன.
• 1952 பிப்ரவரி 21: அன்றைய கிழக்கு பாகிஸ்தானின் (தற்போதைய பங்களாதேஷ்) டாக்கா நகரில், பெங்காலி மொழியை அரசு மொழியாக அங்கீகரிக்கக் கோரி மாணவர்கள் நடத்திய போராட்டம், பாரிய தியாகங்களுடன் வரலாற்றில் பதிவானது.
1999: இந்த மொழிவழிப் போராட்டத்தையும் தியாகத்தையும் சர்வதேச அளவில் அங்கீகரிக்கும் வகையில், யுனெஸ்கோ (UNESCO) பிப்ரவரி 21-ஆம் தேதியை 'உலக தாய்மொழி தினமாக' பிரகடனப்படுத்தியது.
மொழிப் பன்முகத்தன்மையை ஊக்குவிப்பதற்கும், பண்பாட்டுப் பாதுகாப்பை உறுதிப்படுத்துவதற்கும் இந்த நாள் உலகெங்கிலும் அதிகாரப்பூர்வமாகக் கடைப்பிடிக்கப்படுகிறது.
இந்த வரலாற்றுப் பின்னணி, மொழியை ஒரு உணர்ச்சிப் பூர்வமான தளத்திலிருந்து உயர்த்தி, அதை ஒரு சட்டப்பூர்வமான உரிமையாகவும் (Language as a Right), சர்வதேசக் கொள்கை மாற்றங்களுக்கான உந்துசக்தியாகவும் மாற்றியுள்ளது.
தாய்மொழிக் கல்வியின் நடைமுறைப் பயன்கள்
கல்விசார் நோக்கில், தாய்மொழி வழிக் கல்வி என்பது மாணவர்களின் "அறிவாற்றல் சாரக்கட்டு" (Cognitive Scaffolding) போன்றது. இது புதிய அறிவை உள்வாங்குவதற்கான ஒரு கட்டமைப்பை வழங்குகிறது. தாய்மொழியில் கல்வி பயிலும்போது, கற்றல் என்பது இயந்திரத்தனமான செயல்பாடாக இல்லாமல், ஆழமான புரிதலுடனும் தன்னம்பிக்கையுடனும் நிகழ்கிறது.
உலகளாவிய சூழலில், ஒரு நிறுவனத்தின் கலாச்சாரக் கட்டமைப்பு மற்றும் தனிமனித அடையாளத்தை வடிவமைப்பதில் தாய்மொழி ஒரு "அடிப்படைத் தூணாக" (Fundamental Pillar) விளங்குகிறது. இது வெறும் தகவல் பரிமாற்றத்திற்கான ஊடகம் மட்டுமல்ல; மாறாக, மனித யதார்த்தத்தின் முதன்மை வடிகட்டியாகவும் (Primary filter of reality), சமூகத்தின் ஆன்மா, ஆழ்ந்த சிந்தனை மரபுகள் மற்றும் உணர்வுப் படிமங்களின் பிரதிபலிப்பாகவும் திகழ்கிறது.
ஒரு சமூகத்தின் மொழியியல் மூலதனம் (Linguistic Capital) என்பது அதன் வரலாற்றுத் தொடர்ச்சி மற்றும் அறிவாற்றல் வளர்ச்சியின் திறவுகோலாகும். தனிமனித அனுபவமாகத் தொடங்கும் மொழிப் பயன்பாடு, காலப்போக்கில் சமூக ஒருங்கிணைப்பிற்கான சக்தியாக உருவெடுத்து, இன்று உலகளாவிய அளவில் கொள்கை உருவாக்கத்தில் ஒரு மூலோபாய இயக்கமாக (Strategic Movement) பரிணமித்துள்ளது.
சர்வதேச தாய்மொழி தினத்தின் தோற்றம், ஒரு குறிப்பிட்ட இனக்குழுவின் போராட்டத்திலிருந்து தொடங்கி, இன்று உலகளாவிய மனித உரிமைச் சட்டகமாக (Global Human Rights Framework) மாறியுள்ளது. மொழியியல் உரிமைகள் என்பது ஜனநாயகப் பங்கேற்பின் அடிப்படை என்பதை 1952-ன் வரலாற்று நிகழ்வுகள் உறுதிப்படுத்துகின்றன.
உலகெங்கும் பேசப்படும் 7,000-க்கும் மேற்பட்ட மொழிகள் ஒவ்வொன்றும் ஒரு தனித்துவமான வாழ்வியல் களஞ்சியமாகும். மூலோபாய ரீதியாக, ஒரு மொழியின் அழிவு என்பது வெறும் சொற்களின் இழப்பு அல்ல; அது அந்த மொழியுடன் பிணைக்கப்பட்டுள்ள தனித்துவமான மருத்துவ அறிவு, சூழலியல் ஞானம் மற்றும் வரலாற்றுத் தரவுகளின் "அடையாளச் சிதைவு" (Identity Erosion) ஆகும்.
ஒரு மொழி அழிவின் விளிம்பிற்குச் செல்லும்போது, ஒரு சமூகத்தின் ஒட்டுமொத்தப் பண்பாட்டு அடையாளமும் மறைந்து, அது ஒரு "பண்பாட்டுப் பேரிடராக" (Cultural Disaster) மாறுகிறது. இலக்கியம், வாய்மொழி மரபுகள் மற்றும் கலைகள் யாவும் மொழியின் மூலமே உயிர் பெறுகின்றன. எனவே, மொழிப் பன்முகத்தன்மையைப் பாதுகாப்பது என்பது உலகளாவிய பாரம்பரிய அறிவு மேலாண்மையின் (Knowledge Management) கட்டாயக் கடமையாகும்.
மொழிப் பாதுகாப்பிற்கான மூலோபாயக் கட்டாயங்கள் (Strategic Imperatives)
மொழியியல் பன்முகத்தன்மையைப் பாதுகாப்பது என்பது ஒரு உணர்ச்சிவசப்பட்ட செயல்முறையல்ல, அது உயர்மட்டப் பங்குதாரர்கள் (Stakeholders) மற்றும் நிறுவனங்கள் முன்னெடுக்க வேண்டிய மூலோபாயக் கடமையாகும். இதற்கான முக்கிய பரிந்துரைகள் வருமாறு:
1. நிறுவன ரீதியான பயன்பாட்டு விரிவாக்கம்: அன்றாட நிர்வாகம், வணிகம் மற்றும் பொதுத் தளங்களில் தாய்மொழியின் பயன்பாட்டை ஒரு கொள்கை முடிவாகவே அமல்படுத்த வேண்டும்.
2. தலைமுறை ரீதியான அறிவுப் பரிமாற்றம்: கல்வி மற்றும் சமூகச் செயல்பாடுகளின் வாயிலாக அடுத்த தலைமுறைக்கு தாய்மொழியின் நுணுக்கங்களைக் கற்பிப்பதை உறுதி செய்ய வேண்டும்.
3. இலக்கிய மற்றும் கலாச்சார மூலதன ஆதரவு: தாய்மொழி சார்ந்த இலக்கியப் படைப்புகள், நவீனத் தொழில்நுட்ப ஆய்வுகள் மற்றும் கலைகளை ஊக்குவிப்பதன் மூலம் மொழியின் வளர்ச்சியை உறுதிப்படுத்த வேண்டும்.
4. மதிப்பீடுகளைப் பாதுகாக்கும் கொள்கை முன்னெடுப்புகள்: மொழி என்பது ஒரு கலாச்சாரச் சொத்து என்பதை உணர்ந்து, அதைப் பாதுகாப்பதற்கான சட்டப்பூர்வ மற்றும் சமூகப் பாதுகாப்புக் கட்டமைப்புகளை உருவாக்க வேண்டும்.
தாய்மொழி என்பது ஒரு மனிதனின் உயிராற்றல் மற்றும் ஆன்மாவின் வெளிப்பாடாகும். அது நமது கடந்த காலத்தின் பெருமையையும் எதிர்காலத்தின் தேவையையும் இணைக்கும் கண்ணுக்குத் தெரியாத இழை. மொழிப் பன்முகத்தன்மையை அங்கீகரிப்பதும், அதைப் பாதுகாப்பதும் ஒரு முற்போக்கான சமூகத்தின் மிக முக்கியமான பொறுப்பாகும்.
“தாய்மொழியை மதிப்போம் – பண்பாட்டை பாதுகாப்போம்”
இந்த முழக்கம் வெறும் அடையாளச் சொல்லல்ல; இது கலாச்சார ரீதியாகத் துடிப்புள்ள மற்றும் அறிவார்ந்த எதிர்காலத்தை நோக்கிய நமது மூலோபாயப் பயணத்தின் உறுதிமொழி. ஒவ்வொரு தனிமனிதனும் நிறுவனமும் மொழியைப் பாதுகாப்பதில் தங்களது அர்ப்பணிப்பை வழங்குவது, நாகரீகச் சமூகத்தின் நீடித்த வளர்ச்சிக்குக் காலத்தின் கட்டாயமாகும்.
